چرا سنيان عبد الله بن عمر را يكي از صحابه نام آور قلمداد مي كنند ، تا آنجاكه امام مالك در بيشتر احكام خود به او اعتماد كرده و كتاب خود موطّأ را از روايات او پر كرده مي كند در حالي كه او از جايگاه علمى بالائى برخوردار نبوده است.
سخن در عدم علم و آگاهى او به احكام شرعى بسيار است كه ما در اينجا مواردى را ذكر مى كنيم:
1ـ او نمى دانست كه پيامبر(صلى الله عليه وآله) به زنان اجازه داده است كه در حال احرام كفش دوخته بپوشند وفتوا مى داد كه اين كار حرام است.(1)
2ـ او فتوى داده بود كه بوسه، وضو را باطل مى كند.
همچنين فتواى ديگر او اين بود كه مرده را به خاطر گريه خانواده اش بر او، عذاب مى كنند.
3ـ مسئله ديگر، چيزى است كه شيخين(مسلم و بخارى) در صحيح خود با سند آورده اند كه: به عبداللّه بن عمر گفته شد: ابوهريره مى گويد: از پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله) شنيدم كه مى فرمود: هركس از پى جنازه اى برود، يك قيراط پاداش دارد.
ابن عمر گفت: ابوهريره زياد حرف مى زند. عايشه سخن ابوهريره را تأييد كرد و گفت: من از پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله) شنيدم كه اين را مى فرمود. ابن عمر گفت: پس ما قيراطهاى بسيارى را از دست داده ايم(2).
5ـ گواهى عمربن خطاب درباره پسرش: وقتى يكى از چاپلوسان به هنگامى كه او در بستر مرگ بود، گفت: عبداللّه بن عمر را جانشين خود ساز.
عمر به او گفت: چگونه كسى را جانشين خود سازم كه نمى داند چطور بايد همسرش را طلاق گويد؟!



1-سنن ابى داود، ج 2، ص 166ـ167، سنن بيهقى، ج 5، ص 51، مسند احمد، ج 2، ص 29.
2-صحيح بخارى، ج 2، كتاب جنائز، باب فضل اتباع الجنائز ص 89.