آيا صحيح است كه برخى از رهبران و ائمة و فقهاء و محدثين سلف و كسانيكه مورد اعتماد در مذهب اهل سنت هستند، به گفته امام زهرى حرام زاده و اولاد زنا هستند.؟ من اين مطلب را در كتاب المحلى امام ابن حزم ديده و بسيار در فكر فرو رفتم راستى ما بايد از حرامزادگان پيروى كنيم؟!
آنجا كه سخن از امامت جماعت ولد الزنا به ميان آورده و امامت او را جايز مى شمارد، به نقل از امام زهرى مى گويد:
«عن الزهري قال: كان أئمة من ذلك العمل، قال وكيع: يعني من الزنا». المحلى 4: 213 ; مصنف ابن ابى شيبه، ج 2، ص 12 ، باب 27، ح 1: دارالفكر
و شعبة پس از دو سال و هرم بن حيان توجيه و بيان قرافى از علماء ما اهل سنت:
ايشان در كتاب الفروق ج 3: 2 3 ـ ضمن پذيرش اين كه مقتضاى قاعده اين است: فرزندى كه چهار و يا
پنج سال (كه نظر شافعى و مالك است پس از ـ فوت ـ پدر متولد شود حلال زاده نيست و بايد به فرزند
نامشروع، و زنا ملحق شود چون امر داير بين غالب و نادر است. زيرا غالباً اين موارد در در اثر عمل
نامشروع و زنا است، و نادراً در اثر مقاربت و مباشرت زوج است. لكن با توجه به اين كه وقوع و تحقق آن از
زنى، اكثر و غالب است. و تأخير حمل در رحم مادر تا مدت پنج سال، نادر است. طبق قاعدة غلبة، بايد
قائل به تحقق حمل از طريق نامشروع باشيم. و آنرا به شوهر نسبت ندهيم. لكن خداوند، اين مولود را
به پدر ـ سابق ـ خود ملحق كرده: به دليل لطف به بندگان، و پوشانيدن گناهان آنان و براى حفظ انساب و
بستن راه ثبوت زنى، قاعده حمل بر غالب در اين جا استثناء و تخصيصى خورده است. ضمنا به ص 14 از
همان كتاب نيز مراجعه شود پس از چهار سال و امام مالك بيش از سه سال، وامام شافعى پس از چهار سال، از مرگ پدر ـ متولد شد. الصفدي: ولد الضحاك لستة عشر شهراً وشعبة ولد لسنتين، وهرم بن حيان ولد لأربع سنين ومالك بن
أنس، حُمِل به اكثر من ثلاث سنين والشافعي حمل به اربع سنين. خزائن: 217، المعارف 594، سير
اعلام النبلاء 8 : 132.
عن ابى اسحق الكوفى، سالت الشعبى عن الصلاة خلف ولد الزنى؟ قال: ذلك مؤذننا و امامنا، و اقام
الصلاة فصلينا خلفه ـ و فى رواية سفيان عن الشعبى، عن ولدالزنا؟ قال: ان امامنا ليقال له ذلك، المعرفة
و التاريخ 3: 239.
ذهبى درباره هرم بن حيّان مى گويد: يكى از عباد است، او فرماندهى لشكر در جنگهاى فارس را در زمان
خلافت عمر و عثمان به عهده داشت. و مدتى نيز از طرف عمرآستاندار، و
ثقه بود، چون سالها در رحم مادر بوده و دندان درآورده بود. او را هرم ناميدند، سير اعلام النبلاء 4: 5